داستان نویس نوجوان

داستان نویس نوجوان ، ورود
بی ریشه اثر نیکلای هایتوف

از من می پرسی اسمم چیست ... از  لطفت متشکرم. الان درست یک سال است که در شهر زندگی می کنم و تقریباً هر روز می آیم و روی همین نیمکت می نشینم، اما هیچ وقت نشد که کسی اسم مرا بپرسد؛ بلی، هیچ کس! تو اول کسی هستی که اسم مرا می پرسی و من از این بابت از تو تشکر می کنم. خدا تو را به حال و روز من نیندازد!

نه خیال کنی که گرسنه ام یا تشنه ام. حتی برای من همه چیز به بهترین وجهی فراهم است و به قول معروف کار و بارم از هر جهت سکه است: دخترم به شوهر رفته و چه شوهر خوبی! بچه ای هم دارد که بحمدالله صحیح و سالم است. شوهرش رئیس یک مزرعه اشتراکی است و با هم در ییلاق زندگی می کنند. پسرم در وزارتخانه ای کار می کند و شغل مهمی دارد که خرش می رود. مهندس است و دیپلمی دارد به پهنای ملافه. اتومبیلی هم با راننده در اختیار دارد. زنش هم پزشک است. در خانه حمامی با دوش و وان چینی دارند که بیا و ببین! بنابراین من هیچ کمبودی از لحاظ خورد و خوراک ندارم. 

اتاق قشنگی هم تنها در اختیار من گذاشته اند که در آن می خوابم و می نشینم و تختخوابی هم با رختخواب خوب و تمیز دارم. اما من در آن اتاق احساس راحتی و خوشی نمی کنم. در اینجا اوضاع نه تنها بر وفق مراد نیست بلکه حالم روز به روز بدتر هم می شود: اشتها ندارم؛ به زحمت خوابم می برد و همیشه فکرهای عجیب و غریب می کنم. وقتی هم از حال و روز خودم با کسی درد دل می کنم می گویند یارو دیوانه است.

مثلاً دلم می خواهد ماست بخورم. به پسرم می گویم: 

ـــــ  کیروچو، من می خواهم بروم قدری ماست بخرم؛ نظر تو چیست؟ هم گردشی می کنم، هم مردم را می بینم و هم هوایی می خوردم...

پسرم می گوید:

ـــــ نه بابا. تو هوش . حواس درستی نداری. خدای ناکرده زیر ماشین می روی و کار دست من می دهی. بهتر است راحت و آسوده در منزل بمانی و استراحت کنی.

ناچار اطاعت می کنم و در خانه می مانم. خانه ما آنقدر وسیع است که به سرباز خانه می ماند. مبل های فاخر و فرش های ایرانی قشنگی دارد. کف اتاق ها آنقدر صاف و صیقلی است که آدم کافی است بی احتیاطی کوچکی بکند تا لیز بخورد و پایش بشکند.

باز پسرم می گوید:

ـــــ  استراحت کن، بخور، بخواب، بنوش، فکر بیخود مکن و طوری زندگی کن که برازنده پدر من است.

زندگی کنم؟ ولی آخر با که؟ با اتاق ناهار خوری؟ با قفسه ها؟ پسرم و عروسم که از صبح تا شب بیرونند. فقط صبح ها می بینمشان که می گویند «خداحافظ» و شب ها که دیروقت برمی گردند و می گویند «شب بخیر.» و باز صبح فردا همان آش و همان کاسه. الان بیش از یک سال است که بجز همین چند کلمه حرفی نداریم با هم بزنیم. تا وقتی بچه در خانه بود باز چیزی بود. من قدری با او بازی می کردم، سرش را گرم می کردم و در نتیجه سر خودم هم گرم می شد... پس از آن، عروسم تصمیم گرفت بچه را به پرورشگاه بفرستد و حالا او فقط هفته ای یک بار بیشتر به خانه نمی آید.

می خواهی بدانی چرا عروسم این کار را کرده است؟ برای اینکه مبادا بچه طرز صحبت کردن دهاتی ها را از من یاد بگیرد. بلی، بلی. می ترسید از اینکه بچه مثل دهاتی ها حرف بزند. با این وصف، من هیچوقت حرف های بد و بیراه، مثلاً فحش، به بچه یاد نمی دادم. نه، نه، هیچوقت! یک بار هم که من از «چماق» با او حرف زدم داشتیم اسب بازی و سوار بازی می کردیم، ولی مادرش از کوره در رفت و گفت:

ـــــ  بلی، بلی، چماق دیگر چه صیغه ای است؟ چه لغت زشت و زمختی بجای «تعلیمی» به بچه یاد می دهی! 

گفتم: دخترم، این واژه ای است مثل واژه های دیگر. وقتی درشت تر و زمخت تر  شد می شود چماق. چرا نباید این لغت را به بچه یاد داد؟

گفت: او که گاوچران نخواهد شد تا به این لغت احتیاج پیدا کند. او به مدرسه خواهد رفت و هر چه لازم باشد خواهد آموخت. به «چماق» تو احتیاج پیدا نخواهد کرد.

و برای همین یک کلمه او را به پرورشگاه فرستاده اند. من این موضوع را برای پسرم حکایت کردم و به او گفتم:

ـــــ سیریل عزیزم، به نظر تو بهتر نیست که من به ده برگردم؟ در آن صورت پسرِ تو می تواند در خانه بماند. 

اما او خشک و قاطع جواب داد:

ـــــ حرفش را هم نزن. تو تنها در ده چه بکنی؟ می خواهی مردم بگویند که من عرضه نگهداری از پدرم را ندارم؟ نه، نه، ! همین جا بمان و راحت باش و کارت به هیچ چیز نباشد.استراحت کن، بخور، بنوش ...

همه اش هی می گویند بخور! ولی من دیگر نمی خواهم هی کنسرو بخورم، بلی نمی خواهم گوشت سرخ کرده کنسرو بخورم، دلمه کنسرو بخورم، سوسیس کنسرو بخورم. اینها دائماً، هی در قوطی کنسرو است که باز می کنند و عروسم هم مرتباً سُس «مایونز» است که به غذاهای کنسرو می زند. مدتی در آلمان بوده و آنجا دیده که همه چیز را با سُس مایونز می خورند. یک ماشین سس سازی خریده است و هی سُس درست می کند. وقتی تمام شد باز درست می کند و دایم همین برنامه براه است ... ما هم مجبوریم از آن سُس بخوریم و الا خر بیار و معرکه بگیر!

یک روز به پسرم گفتم:

ــــ پسر جان، آخر این سس مایونز  مرا می کشد. 

گفت:چرا؟

گفتم: حالت استفراغ به من می دهد.

گفت: همینت مانده بود! نکند زخم معده پیدا کرده ای! فردا تو را به درمانگاه می بردم. اگر زخم معده باشد باید فوراً عملت کنند. 

ــــ مرا عمل کنند؟

باور کنید حاضر بودم معده ام را در بیاورند فقط و فقط به قصد اینکه برای همیشه از شّر  این سُس مایونز لعنتی خلاص شوم!

روزی هم نشستم و قدری پیاز و سیر رنده کردم و با نمک و سرکه معجونی ساختم و خوردم تا مزه دهانم را عوض کنم، یعنی طعم نامطبوع مایونز را از بین ببرم. با آنکه معجون من طعم تندی داشت بنظرم مائده بهشتی آمد. از آن وقت، بارها و بارها از آن معجون درست می کردم و می خوردم تا یک بار که فراموش کرده بودم بوی دهانم را زایل کنم خانم دکتر بوی سیر را حس کرد و با ناراحتی تمام گفت:

ــــ این چه بوی گندی است که از تو می آید؟

من نمی توانستم دروغ بگویم، لذا گفتم سیر خورده ام.

گفت: سیر از کجا آمد؟

گفتم: ای! قدری رنده کردم و خوردم.

او آنقدر عصبانی شد که نگو. البته داد و بیداد راه نینداخت ولی کلماتی که به زبان آورد از تیغ سلمانی برنده تر بود. گفت:

ــــ  خوب، خوب، چشمم روشن! پسر تو و من شیک ترین مبل های مُد روز را از گوشه و کنار دنیا تهیه می کنیم و به اینجا می آوریم که حضرتعالی با بوی سیر خود آن ها را به گند بکشی؟ از فردا لابد قفسه هم بوی گند خواهد گرفت. فردا باید مبل ساز را بیاوریم که مبل ها را تمیز کند و آن ها را دوباره لاک و الکل بزند، چون تا این کار را نکنم نمی توانم مهمان به خانه دعوت کنم.

سعی کردم آرامش کنم و گفتم:

ـــــ عصبانی نشو. دیگر هیچوقت این کار را تکرار نخواهم کرد و سیر و پیاز نخواهم خورد. من اهل صلح و صفا هستم. 

ولی چه صلحی! چه صفایی! من تا بحال دو بار جنگ کرده ام. بار اول در جبهه و بار دوم در قطارهای ارتشی و در هر دو بار نه ترسیدم و نه مُردم. لیکن صلحی مثل صلح فعلی ممکن است به معنای واقعی کلمه مرا به درک واصل کند.

حرف من این است که شما مردی را در آپارتمانی منزل بدهید، هیچ کاری به او رجوع نکنید، مرتب هم سُس مایونز به او بدهید بخورد، بجز چند کلمه ای هم که گاه گاه به او خطاب می کنید حرفی با او نزنید، خواهید دید که کلکش کنده است.

به پسرم گفتم:

ـــــ  وقتی می روی سر سدها که دریچه های آن ها را باز کنی و ببندی قدری ترکه بید برای من بیاور که لااقل بنشینم و برای خودم زنبیل ببافم.

در جواب گفت:

ـــــ   تو زنبیل ببافی! همینت مانده بود که بشوی عمو زنبیل باف. ای بابا! بگیر توی خانه راحت بنشین. مگر خوشی زیر دلت زده؟

پسرم درست به مادرش می ماند. وقتی حرفی را زد دیگر ممکن نیست از آن برگردد. آخر او مهندس است و سر و کارش با رقم و عدد... برای او «دو» همان «دو» است و صفر همان صفر و دیگر هیچ چیز حساب نیست.

به من می گویند: «شب بخیر! برو بخواب!» ولی آخر چطور بخوابم؟ ظاهر امر این است که ما خانواده پیوسته ای هستیم. آن ها مرا «پاپا» خطاب می کنند، با هم زندگی می کنیم و سر یک میز غذا می خوریم ولی نسبت به هم بیگانه هستیم، چرا؟

و این بیگانگی به حدی است که وقتی خواستند برای نوه ام یعنی بچه شان اسمی بگذارند حاضر نشدند اسم مرا روی او بگذارند. اسم من «ایگنات» است. آن ها از این ترسیده اند که نکند یک وقت رفقای بچه بجای «ایگنات» او را «گاتو» (یعنی چُلمن) صدا بزنند. ما در خانواده مان دو تا اسم «ایگنات» داشتیم: پدر بزرگ من و پدر پدر بزرگم.به عقیده من آن ها آدم های بسیار خوبی بودند و در زندگی زحمت و مرارت زیاد می کشیدند. به چریک های مبارز کمک می کردند و مردان روشندل و ترقیخواهی بودند. اما پسرم و عروسم اکنون از اسم آن ها احساس تحقیر می کنند و اسم نوه ام را گذاشته اند «کراسیمیر». حتی پدر بچه، یعنی پسر من، یک وقت سعی کرده بود اسم خودش را عوض کند، به همین جهت در اداره خودش به نام «سیریل ایگناتیف» ثبت نام کرده بود. من این را برحسب تصادف فهمیدم: روزی به خانه ما تلفن شد من گوشی را برداشتم و شنیدم که یکی گفت:«آقای مهندس ایگناتیف تشریف دارند؟» وقتی به خانه برگشت جدی با او حرف زدم و گفتم:

ــــ گوش کن پسرم، نام خانوادگی من ایگناتوف است و نام خانوادگی تو هم؛ چون به هر حال تو پسر من هستی. تو اگر می خواهی نام خانوادگیت را عوض کنی باید از طریق روزنامه رسمی کشور اقدام کنی، ولی حق نداری اسم مرا تغییر بدهی.

خیال کردم حالا جواب می دهد و داد و بیداد راه می اندازد ولی دم نزد. اما راجع به اسم بچه، همان اسم من درآوردی «کراسیمیر» من زیاده از حد شُل گرفتم و ناچار همان اسم روی او ماند.

همین چیزها جان مرا مثل خوره می خورند. چیزی هم نیست ها! .... اما بمحض اینکه شب فرا می رسد درست مثل این است که دارند روح مرا با مته ای سوراخ می کنند. بخصوص، این ناراحتی از ساعت 2 صبح برای من شروع می شود، و آن معمولاً وقتی است که یک عالم فکر و خیال به کله ام می زند و از خودم می پرسم که چرا زندگی در ده خودم را با این قفس زرین عوض کرده ام؟ راستی چرا؟ ولی همینکه در این باره با پسرم حرف می زنم جوابی بجز این نمی شنوم که می گوید:

ــــ تو می خواهی تنها در ده بمانی چه بکنی؟ 

و من چطوری برای او توضیح بدهم که وقتی در ده هستم خودم را در مرکز عالم حس می کنم؟ توی آن باغ میوه ام، آن باغ گیلاس، آن گیلاس های سرخ که آب به دهان می اندازد. آنجا پیاز هست، کدو هست، صدای غلوغلوی بوقلمون هست، صدای خش خش پیراهن های قشنگ زنان دهاتی هست، صدای بع بع گوسفند هست ... من دو بزغاله ملوس داشتم که ریششان سفید بود ... این شیطان ها عادت کرده بودند که تا دم در اتاقم می آمدند و انگشت های مرا می لیسیدند ... هر دو را در جشنی که پسرم داشت سربریدند. من نمی بایست بگذارم که چنین کاری بکنند و غصه آن ها هنوز به دلم هست. همینکه صدای باز و بسته شدن در را می شنیدند شروع می کردند به بع بع: مه ئه ئه .... مه ئه ئه ....

و اما نگو از در خانه مان، چه دری! دری قرص و سنگین از چوب بلوط خوشرنگ که کولی ها آن را روی پاشنه های آهنی سوار کرده اند. وقتی روی پاشنه می چرخد سوت می زند. گاهی هم مثل طرقه آواز می خواند. گاه نیز که هوا مرطوب است مثل بره بع بع می کند و وقتی هوا خشک و گرم است درست مثل «اورگ» کولی ها می نوازد. من از روی جیرجیرهای او می فهمیدم که هوا می خواهد خراب شود یا خوب شود. کارگر کشاورزمان را خبر می کردم و می گفتم: «جوان، دستگاه های آبپاش گردی را حاضر کن، فردا باران خواهد بارید و او جواب می داد:

ـــــ  رادیو که چیزی در این باره نگفته است:

می گفتم: میل خودت است، فرزند، تو به رادیو گوش بده و من به جیر جیر در خانه مان. خواهیم دید که حق با کدام یکی است.»

و همیشه هم در کهنه من بود که راست می گفت. آن وقت، رئیس مزرعه اشتراکی ما عادت کرده بود به اینکه هر روز صبح بیاید و از من بپرسد که امروز هوا چطور خواهد بود.

حالا متأسفانه آن در زنگ زده است، کسی بازش نمی کند و کسی به صدایش، به حرف هایش و به آوازهایش گوش نمی دهد. 

یک روز به برادر زنم نوشتم که برود و سری به خانه ما بزند و ببیند چه بر سر در آمده است. او در جواب، این چند کلمه را نوشت:

«سلام شوهر خواهر عزیزم، بدین وسیله به اطلاع می رسانم که درِ خانه کماکان سر جای خودش است، اما دیگر آواز نمی خواند، فقط مثل سگ کتک خورده زوزه می کشد. رئیس مزرعه حال تو را از من می پرسد و بقیه نیز همینطور. همه به تو سلام می رسانند. زیاده عرضی نیست.» 

کاغذ را به پسرم نشان دادم تا بخواند و ببیند که هنوز هستند کسانی که به من علاقه مندند. اما او در جواب گفت:

ـــــ  شما پیرمردها مثل بچه ها می مانید. عوض اینکه در گوشه دنجی آرام بگیرید و زندگی راحت و بی دردسری را بگذرانید همیشه چیزی در درونتان وول می خورد و بیقرارتان می کند.

تو را به خدا می بینید؟ آخر من چطور بین سیر و سُس مایونز آشتی برقرار کنم؟ من اگر دیگر نتوانم با پسرم حرف بزنم پس با که بزنم؟ و اگر بدانید چقدر دلم می خواهد حرف بزنم! باور کنید که از حسرت حرف زدن دارم می ترکم. ولی آخر با که حرف بزنم؟ در باغ های ملی همیشه یک مشت جوان می بینم که دارند خوش می گذرانند. بچه هایی هستند که بازی می کنند و زن هایی که بافتنی می بافند. بندرت کسی به سن و سال من پیدا می شود و اگر هم بشود یا کارمند بانک است یا منشی اداره ای که با من تفاهم ندارد. روز پیش به یک سرهنگ بازنشسته برخوردم؛ به او گفتم امسال موکارها زحمت زیادی دارند و باید به موهاشان سّمِ سولفات بپاشند. اما او از اشعه لازار یا لازر با من حرف زد که ظاهراً تازه اختراع شده است تا همه چیز و همه کس را بسوزاند و از بین ببرد. سرهنگ می گفت این «لازار» دیر یا زود جای توپخانه را خواهد گرفت و دیگر کار تمام است. درباره انفجار بمب های مختلف نیز و صداهایی که می کنند توضیحاتی می داد و درباره اشعه لازر که بی سرو صدا می کشد، تأسف هم می خورد، مثل اینکه مردن در همهمه و سرو صدایی چون غرش رعد با مردن بی سرو صدا فرق دارد. حالا باز خدا پدر این یکی را بیامرزد که لااقل از جنگ با من صحبت می کرد، چون بیشتر مردم از دردها و ناراحتی های خودشان با شما حرف می زنند: یکی کمرش درد می کند، یکی سرش، یکی ضماد پروفسور «دی نِکُف» را ترجیح می دهد و دیگری کپسول یا قرص او را.

مرد دیگری از اهالی کِراسنوسِلو را دیدم که درباره فرقه ای از جوکیان هند صحبت می کرد و می گفت اینها مدت ها سرازیر، یعنی سر به زمین و پا به هوا می مانند تا خون به مغزشان برسد. خود یارو آدمی بود که رنگ به رخساره نداشت، گویی به عمرش یک قطره خون به مغزش نرسیده بود. گردنش تابیده بود و ابروی چپش دم به دم بالا و پایین می رفت. من برای جوکی ها دوای خوبی دارم: یک بیل بزرگ به دست هر کدامشان می دهم و به کارشان وا می دارم. این کار به طرز بسیار خوب و مؤثری خون به مغزشان می دواند. یادم می آید که خودم سه سال پیش زانویم سخت درد می کرد. زانویم را بانیش زنبور مثل آبکش سوراخ سوراخ کردند ولی درد همچنان باقی بود. یک روز برادر زنم را دیدم که بیل بزرگی بر دوش داشت و از برابر من رد می شد. از او پرسیدم کجا می روی؟ گفت رئیس مزرعه یک تکه چمن به من محول کرده که آن را برگردان کنم. دارم می روم آنجا کار کنم. می خواهی تو را هم ببرم؟

لنگان لنگان به دنبالش رفتم. تمام روز با هم کار کردیم، زمین کندیم، برگردان کردیم و عصر وقتی برگشتیم مثل اینکه معجزه ای روی داده باشد درد زانویم خوب شده بود. ماجرا را به رئیس مزرعه گفتم و از او خواهش کردم قطعه چمنی هم به من محوّل کند، چون علاوه بر درد زانو کزکزی نیز در سایر مفاصل خود حس می کردم و چه خوب که دوای آن را پیدا کرده بودم. 

رئیس مزرعه به من گفت:

ــــ  چرا می خواهی برای خودت دردسر درست کنی؟ برو استراحت کن و مراقب سلامت خودت باش. چمن می خواهی چه کنی؟

گفتم: تو چمن را به من بسپار، کارت نباشد. خواهی دید که من برای سلامت و استراحت خود احتیاج به این کار دارم. این رئیس مزرعه می دانست که بانی اصلی مزرعه من بودم و برای من احترام قایل بود، به همین جهت نمی توانست خواهش مرا رد کند. اما تکه چمنی که به من داد بسیار دور بود؛ شاید یک وقتی چمن بود اما حالا یکپارچه پوشیده از علف های هرزه و خار و خسک بود. من که یک موکار باسابقه هستم از جا در نرفتم و شروع به کار کردم و در مدتی بسیار کوتاه کلک خارها را کندم. فقط در گوشه ای از آن زمین یک درخت تناور جنگلی بود که ریشه های عمیقی داشت و من نمی توانستم آن ها را بکنم. دورش را با بیل و کلنگ خالی کردم و ریشه ها را یک یک بریدم، فقط ریشه اصلی مانده بود که کنده نمی شد. آخر، یک روز یکشنبه تا عصر  دور ریشه را کندم و هی کندم تا آن را هم از جا در آوردم. چنان شد که گفتی زمین نفس راحتی کشید. آن وقت با شن کش زمین را صاف کردم و دور آن را حصار کشیدم و به جای آن درخت جنگلی یک گلابی و یک گیلاس کاشتم. بقیه زمین را هم یونجه کاشتم و خوب آب دادم و همه را به امان آفتاب و طبیعت رها کردم.

چند وقت بعد، که با برادر زنم بیرون رفته بودم و فصل یونجه چینی بود از سمت آن تکه چمنی رفتم که خودم آبادش کرده بودم. یونجه ها به گل نشسته بودند و گیلاس ها سرخی می زدند. هوا بوی عطر می داد و صدای وِزوِز زنبورانِ عسل که به طلب شیره گل می گشتند به گوش می رسید. 

برادر زنم گفت:

ـــــ  یا الله شروع کنیم به کار ! 

گفتم: نه. ما این یونجه زار را درو نمی کنیم. بگذار تا زنبوران عسل و سوسک های طلایی شیره گل ها را بمکند و مرا تقدیس کنند! 

شب بعد از آن روز، با رئیس مزرعه گفتگویی داشتیم. به او گفتم:

ـــــ اگر می خواهی معنی سلامت و استراحت را بفهمی فردا با من بیا و چمن مرا ببین.قبول کرد. وقتی رسیدیم گفتم: حالا تماشا کن! 

ـــــ اگر یک بطری نوشیدنی و یک بره کوچک داشتیم که کبابش می کردیم دیگر بسیار عالی می شد. خوشبختانه روغن هم همراه دارم.

بادی به غبغب انداخت و راهش را کشید که برود، بی آنکه نگاهی به گل های شقایق وحشی که لای یونجه ها درآمده بودند یا به گیلاس ها که داشتند می رسیدند بیندازد، یا عطر علف ها را استنشاق کند. 

از آن زمان ببعد، این مسئله آرامش، اغلب فکر مرا به خود مشغول می دارد. در این باب با پسرم صحبت کردم و گفتم:

ـــــ  خوب، رفیق مهندس، تو که بارها به من اندرز داده ای که فکری بجز آرامش خود نداشته باشم، بگو ببینم، به عقیده تو آرامش در چیست؟

گفت: آرامش در این است که مردم راحتت بگذارند و کاری به کارت نداشته باشند. 

گفتم: نه عزیز، این حرف چرند است، این حتی تفریح هم نیست. آن تلویزیونی که شما هر شب نگاهش می کنید برای من مثل روغن خوبی است که از پشت ظرف شیشه ای آن نگاهش کنند. سینمای واقعی آن است که آدم در زندگی، خودش در آن بازی کند ... راحتت بگذارند یعنی چه؟ وقتی کسی کاری به کار آدم نداشته باشد همان وقتی است که آدم مرده است. 

گفت: معهذا وقتی آدم بازنشسته شد طبیعی است که باید استراحت کند و کسی کارش نداشته باشد.

گفتم: من این را طبیعی نمی دانم. چنین چیزی در طبیعت وجود ندارد. هیچوقت کسی روباه بازنشسته ندیده است و نخواهد دید. آیا تا به حال شنیده ای که عقابی بازنشسته شده باشد؟ عقابی که لش بیفتد و استراحت کند، عقاب های جوان موش مرده به دهانش می گذارند. عقاب تا آخرین نفس می پرد، یعنی تا وقتی که بیفتد و بمیرد.

آن وقت ماجرایی را که در طرف های «رودخانه سفید» دیده بودم برای پسرم نقل کردم: نزدیک ظهر بود. ضمن اینکه شاخه خشکیده کاجی را می بریدم، مواظب گوسفندها هم  بودم. همان وقت صدایی از بالا شنیدم. عقابی را دیدم که مثل گلوله از طرف کوه «پِرسِنک» می آمد. درست از بالای سر من رد شد و قدری آن سوتر، در پشت کاج ها، تلاپ بر زمین افتاد. دویدم که ببینم چه بر سرش آمده است. دیدم بال هایش بازمانده و جان داده است. هیچ اثر زخم به تنش دیده نمی شد ولی مرده بود! ... بلی، در حین پرواز مرده بود و من هم همین حرف را به پسرم زدم. چه مرگ زیبایی!

می خواستم به او بگویم که تو مرا در اینجا در قفس حبس کرده ای. البته عین این کلمات را نگفتم تا ناراحتش نکنم ولی در ذهنم بود که همین مفهوم را به او حالی کنم و کلمات را می جویدم.

او چنان نگاهی به من کرد که گفتی بار اول است مرا می بیند. گفت: 

ـــــ  باید تو را پیش طبیب ببرم. اعصابت ضعیف شده است.

اعتراض کردم و گفتم:

ـــــ  بسیار خوب، مرا ببر پیش طبیب خودت و بعد هم برو با خیال راحت تلویزیونت را تماشا کن.

ولی اومنظور مرا نفهمید. برای او حرف ها هم مثل عددها هستند. دو همان دو است و صفر همان صفر. من به بغداد می روم و او به ترکستان. چگونه ممکن است هیچوقت بهم برسیم؟

این دردی است که هر شب درونم را می خورد. از جا می پرم که پنجره را باز کنم و قدری هوای تازه بخورم، ولی هوای تازه کجا بود؟ از کوچه بوی بنزین و گازوئیل و صدای پت پت و غرغر اتومبیل ها و غریو کر کننده بوق ماشین ها به درون می آید؛ درست مثل اینکه پی در پی گلوله در گوشم و در قلبم خالی می کنند. من چیزی می گویم و شما چیزی می شنوید. شهری که جمعیتش دارد به یک میلیون نفر نزدیک می شود چگونه شهردارش و اداره کنندگانش نمی توانند چنین شهر بیچاره ای را از دست هزار و یا حداکثر پنج هزار موتوری که در آن بکارند خلاص کنند؟ ....

پنجره را می بندم و می دوم تا سرم را زیر شیر  آب بگیرم. فعلاً این تنها راه حلی است که به فکرم می رسد. نه! راه حل دیگری هم هست و آن اینکه فرار کنم، می خواهم از هوای آزاد تنفس کنم و بوی خاک تازه و گرم و شخم زده بشنوم. اما صحبت کردن از این چیزها پیش پسرم مثل این است که با یخچال حرف زده باشم.

از حق نگذریم، پسر من پسر بدی نیست. جدی و کاری و با شرف است، اما مثل اینکه از شکم مادرش بیرون نیامده، بلکه از درون یک پیتِ حلبی افتاده است. بوی شیر آدمیزاد نمی دهد، بوی بنزین می دهد. با این ترتیب، تفاهم بین ما ممکن نیست. نامه ای برای او می نویسم، بدین مضمون:

«کیرچوی عزیزم، من به ده برمی گردم. تو باید بدانی فرزند، که درخت ها تا نهالند می توان آن ها را از جایی به جای دیگر برد و دوباره کاشت. تو مرا به شهر آورده و در اینجا کاشته ای و حال آنکه من ریشه ندارم. ریشه هایم در ده مانده است. اینک می روم و ریشه های خودم را پیدا می کنم، در غیر اینصورت پژمرده می شوم و می میرم. پسرم، مرا ببخش و به دنبالم میا. من به راه خود به بغداد می روم و تو به همان راه خود به سمت ترکستان ادامه بده!»                                                                                                                                                                                                                              پدرت .......

                                                                                                                                                                                                                                         ترجمه: محمد قاضی

اولین نفر باشید که دیدگاهش را می نویسد !

فقط کاربران عضو می توانند دیدگاه ارسال کنند. برای ارسال دیدگاه لطفا ابتدا وارد حساب کاربری خود شوید.